ทางเทวดา : เส้นทางที่ถูกกำหนดหรือเราเลือกเอง

เคยคิดไหมคะ..ว่าชีวิตของเรามันได้ถูกกำหนดมาแล้ว
หรือว่ามันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเราเอง
ถ้าเกิดสงสัย...ก็ลองหยิบหนังสือ "ทางเทวดา" ของ "แก้วเก้า"
ขึ้นมาอ่านได้นะคะ..เผื่อว่าจะได้คำตอบของคำถามข้างต้น

ฉันอ่านนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่ลงพิมพ์ในสกุลไทย และได้อ่านซ้ำ
ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะพี่นายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด
เรื่องนี้ผู้แต่งบอกว่าได้แรงบันดาลใจมาจากวรรณคดีเรื่องสังข์ทอง
เพราะพระเอก..ไม่...หล่อ...มากกกกกกกกกก
ดังนั้นคนที่เป็นนางเอกและได้ลงเอยกับพระเอกก็เลยต้องมองข้าม
ความขี้ริ้วขี้เหร่ แล้วมองทะลุให้เห็น "รูปสุวรรณชั้นใน" ของพระเอก
อย่างที่นางรจนามองเห็นรูปทองของเจ้าเงาะ

พระเอกชื่อนายแพทย์สาแคน..เป็นคนที่เกิดมามีรูปร่างหน้าตา
แปรผกผันกับหัวใจเป็นอย่างมาก.. รูปร่างหน้าตาหาความงามไม่ได้
แต่หัวใจเป็นทองคำ..ทองคำแท้ซะด้วย ซึ่งถ้าเป็นคนที่มองคนอื่น
อย่างผิวเผินก็คงจะไม่ได้มีโอกาสสัมผัสกับทองคำแท้หายากแบบนี้
นายแพทย์สาแคนทำให้ฉันรู้ว่า คุณค่าของคนเราไม่ได้อยู่ที่
องค์ประกอบภายนอกหรอก...
คุณค่าที่แท้จริง คือคุณค่าที่อยู่ภายในของคนๆ นั้น ต่างหาก

ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย อย่างแรกคือ
"อารมณ์ขัน"ใครที่เป็นแฟนแก้วเก้า ก็จะรู้ดีว่าถ้าจะเขียนให้ตลก
แก้วเก้า ทำได้ดีแค่ไหน อารมณ์ต่อมาคือ "อารมณ์ซึ้ง"...
มีหลายตอนเหลือเกินที่มันกินใจ กินใจด้วยเหตุการณ์และถ้อยคำง่ายๆ
โดยเฉพาะมิตรภาพระหว่างตุ้น (เพื่อนสาว) กับสาแคน
และสุดท้ายคือ "อารมณ์เข้าใจ" มันคือความเข้าใจว่า
ถึงแม้ชีวิตของเราจะถูกขีดเส้นให้เดินมาตั้งแต่แรก..แต่สุดท้ายแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้น มันก็คือการตัดสินใจของเราเป็นสำคัญ
และเวลาที่เรากำลังจะตัดสินใจทำอะไร..คนข้างบนก็ลุ้นจนตัวโก่ง
ว่าเราจะตัดสินใจในทางที่ใฝ่ดีหรือไม่ เหมือนกับที่เราเคยฟังว่า
เวลาที่เราทำอะไร ถึงแม้คนอื่นไม่เห็น..แต่ตัวเราและเทวดาเห็น

เวลาหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน...ฉันก็จะได้กำลังใจกลับมาทุกครั้ง
ไม่มีเส้นทางชีวิตของใครที่ง่ายดาย กว่าจะได้สิ่งที่ภาคภูมิใจ
ทุกคนก็ต้องไขว่คว้าและพยายามทั้งนั้น และสิ่งสำคัญคือทุกคนคง
ต้องเจออุปสรรคที่จะมาขวางกั้นไม่ให้เราไปถึงจุดหมายปลายทาง
ได้ง่ายนัก สิ่งสำคัญคือเราแน่วแน่ต่อจุดหมายปลายทางของเราแค่ไหน
และเราแยกแยะได้ไหม..ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่เราต้องใส่ใจ
หรืออะไรคือตัวถ่วงที่เราต้องตัดทิ้ง...

ฉันให้เพื่อนสนิทคนหนึ่งอ่านหนังสือเล่มนี้ในเวลาที่เขากำลัง
มีความทุกข์มาก...จนแทบจะหมดกำลังใจที่จะเดินต่อไปยัง
จุดหมายปลายทางของตัวเอง ฉันแอบคิดเอาเอง (55) ว่าหนังสือ
ของฉันมีส่วนทำให้เขาดีขึ้น.. และวันนี้เขาก็สามารถลุกขึ้นยืนได้ใหม่
ลุกยืนได้อย่างมั่นคงกว่าเดิม และก้าวได้ไกลกว่าเดิมด้วย ^^

เพื่อนก้าวผ่านไปแล้ว...ตอนนี้ก็เหลือฉันที่กำลังจะก้าวให้ผ่านเหมือนกัน
เวลาที่ท้อ..ฉันก็จะคิดถึงนายแพทย์สาแคนเป็นกำลังใจค่ะ
ถ้าใครอยากมีกำลังใจเพิ่ม...ก็ลองหยิบขึ้นมาอ่านนะคะ
การอ่านนิยายไม่ยากและไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดหรอกค่ะ

หนังสือดีๆ...มันไม่ได้ให้แค่ความบันเทิงเท่านั้น
แต่ยังเป็นเหมือนยา...ที่จะช่วยบำบัด ช่วยเยียวยา "โรคทางใจ"
ที่หมอทั่วไปไม่สามารถรักษาให้ได้ (ยกเว้นคนที่มีแฟนเป็นหมอ 55)
(18 พฤศจิกายน 2552)

Home is an answer...

เวลาที่ได้ฟังเพลง Home ของ ธีร์ ไชยเดช
ภาพของบ้าน...ก็จะลอยมาตรงหน้าทุกครั้ง
ฉันนั่งนับเวลาว่านานแค่ไหนแล้วที่ฉันได้เดินทางจากบ้านมา
นับแล้วก็ได้รู้ว่า นี่ฉันจากบ้านมาเกือบแปดปีแล้วหรือ???
คิดๆ ดูแล้วมันก็เป็นเวลาที่นานไม่น้อยเลย
สำหรับเรา...เวลาอาจจะผ่านไปเร็ว
เพราะตลอดเวลาเราต้องพบเจออะไรๆ มากมาย
พบเจอผู้คนมากมาย...สิ่งต่างๆ ที่พบเจอ
มันทำให้โลกของเราหมุนเร็วขึ้นกว่าเดิม...
แต่สำหรับคนที่บ้าน...คนที่รอคอยการกลับไปของเราแล้ว
เวลา..ก็คงจะหมุนช้ากว่าเราอย่างแน่นอน
การรอคอย..คงทำให้เขาตั้งคำถามว่าเมื่อไหร่กัน
ที่คนที่จากไป...เขาจะกลับบ้านซะที...

มันคงจะเป็นความรู้สึกดีไม่น้อยถ้าในวันหนึ่ง
เราได้บอกกับคนที่บ้านว่า...
เราจะหยุดเดินทางแล้วล่ะ...
ความฝันที่เราตามหา...เราพอแล้วล่ะ
และที่สำคัญเราค้นพบแล้วว่า...สิ่งที่มีค่าสำหรับเราที่สุด
ก็คือ..คำว่า "บ้าน"

การกลับไปของเรา...คงทำให้ "บ้าน" สดใสและมีชีวิตชีวามากขึ้น
สำหรับคนที่รอคอยเรา...มันคงไม่สำคัญหรอกว่าเราจะกลับไปอย่างไร
สิ่งสำคัญสำหรับเขาก็คือ...เราได้กลับบ้านแล้ว

ความฝัน...คือสิ่งที่เราต้องออกเดินทาง เพื่อค้นหา เพื่อไขว่คว้า
แต่บ้าน...คือสิ่งที่เราจะค้นเจอ...ถ้าเรากลับไป

กลับบ้านกันเถอะ...
ทำให้การรอคอยของคนที่บ้าน...สิ้นสุดซะที
^^
( 1 ตุลาคม 2552)

ทางเดินของชีวิต

ตั้งแต่ที่เราเริ่มออกเดินทาง...
นอกจากจุดหมายปลายทางของชีวิตที่เราฝันไว้แล้ว
อีกสิ่งหนึ่ง...ที่มีความสำคัญต่อเรามาก...
ก็คือ .... เพื่อนร่วมทางสักคน ที่จะเดินเคียงข้างเราไป

คำว่า "เพื่อนร่วมทาง" คงไม่ได้หมายถึงใครก็ได้
แต่หมายถึง...ใครสักคน
ใครสักคนที่จะอยู่ข้างๆ เราเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังและเข้าใจในทุกๆ อย่าง
ใครสักคนที่พร้อมจะให้พื้นที่ของไหล่เพื่อให้เราซับน้ำตา
ใครสักคนที่พร้อมจะกอดเราเสมอ...ไม่ว่าเราจะเป็นอย่างไร
และใครสักคน..ที่รักและหวังดีกับเราโดยไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขใดๆ

ถ้าในชีวิต...เรามี ใครสักคน....
ชีวิตที่มันยากแสนยากก็คงจะง่ายขึ้น
และชีวิตที่เต็มไปด้วยบททดสอบ..
เราก็คงจะผ่านไปได้โดยไม่ยากเย็นอะไรนัก
และเมื่อใดก็ตามที่เราหกล้ม...
เราก็แน่ใจได้เลยว่า เราจะมีมือของ ใครสักคน
พยุงเราให้ลุกขึ้นเดินได้อีกครั้ง

เพราะฉันรู้ดี...ว่าการที่ชีวิตของคนเรา...มีใครสักคน
มันดี...มันวิเศษแค่ไหน
วันนี้...ฉันจึงอยากบอก...ว่าฉันก็คือ ใครสักคนของเธอ
ใครสักคน..ที่จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เงื่อนไขเดียวของการเป็นใครสักคนของเธอ
ก็คือ...อยากเห็นเธอเข้มแข็ง... มีกำลังใจ
และพร้อมที่จะก้าวเดินอีกครั้ง
ฉันมีแค่เงื่อนไขเดียวจริงๆ... เธอทำให้ฉันได้ไหม...

(15 กันยายน 2552)

ความรักกับทางเลือก

บางครั้ง...ความรัก...มันก็เป็นสิ่งที่อธิบายได้ยากมาก
บางครั้ง...ถ้าถามว่ารักเพราะอะไร
ทำไมถึงรักฉัน...ทำไมฉันถึงต้องรักคนๆ นี้
หลายครั้ง...เราก็คงจะไม่สามารถหาคำตอบได้

ที่ผ่านมาฉันเคยตัดสินคนอื่นด้วยการกระทำของเขาที่ฉันมองเห็น
แล้วก็ตัดสินคนนั้น...ว่าเป็นอย่างนั้น...อย่างนี้
แต่ตอนนี้ฉันเรียนรู้แล้ว ว่าเราจะไปตัดสินคนอื่นไม่ได้เลย
คนทุกคนย่อมมีเหตุผลในการกระทำของตัวเอง
และการกระทำของคนๆ หนึ่งก็อาจไม่ได้ตัดสิน
ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นอย่างไร

เพราะฉะนั้นเราคงไม่สามารถที่จะตัดสิน
หรือคิดแทนใครๆ ได้
ว่าถ้าเป็นฉัน....ฉันจะทำแบบโน้น แบบนี้
คนเราคิดแทนใครไม่ได้เลยจริงๆ
เพราะถ้าเราไม่เป็นเขาคนนั้น
เราก็คงจะไม่เข้าใจภาวะที่เขาเป็นอยู่

แต่ถึงเราจะคิดแทนใครไม่ได้...
อย่างน้อยเราก็ต้องคิดให้ตัวเองได้
เราต้อง "คิดได้" ว่าเราจะทำอย่างไร
และเลือกทางเดินให้กับตัวเองอย่างไร
ทางที่เราเลือกอาจจะไม่ใช่ทางที่สวยงาม
หรืออาจจะไม่ใช่ทางที่หัวใจเราต้องการ
แต่อย่างน้อย..เราก็ได้คิดและเลือกด้วยตัวของเราเอง

บางครั้งเราอาจจะต้องเลือกทางที่ควรเลือก
มากกว่าทางที่เราอยากเลือก...
ชีวิต...มันคงไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่เราต้องการทุกอย่าง

ความรัก...บางครั้งมันอาจจะอธิบายไม่ได้
แต่ทางเลือก...เราสามารถอธิบายได้เสมอ
ว่าเราเลือกทางนั้น...เพราะอะไร

(30 มิถุนายน 2552)

Happy birthday...my mom

วันนี้คือวันคล้ายวันเกิดของแม่ฉัน...
วันๆ นี้มีความสำคัญกับฉันมาก
เพราะเป็นวันที่ผู้หญิงที่มีความสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน
ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกเป็นครั้งแรก
แม่จัดงานวันเกิดให้ลูกๆ หลานๆ บ่อยมาก
แต่ฉันแทบจำไม่ได้เลยว่าแม่เคยจัดงานวันเกิดให้ตัวเองรึเปล่า
สิ่งที่ฉันเห็นทุกปีก็คือ...แม่จะโทรศัพท์ไปหายายในวันนี้
เหตุการณ์นี้..ทำให้ฉันเห็นว่าในวันเกิดของเราไม่ใช่เราหรอกที่สำคัญที่สุด
แต่คนที่สำคัญที่สุดก็คือ...ผู้ให้กำเนิด..ต่างหาก
ถ้าในวันเกิดของเราแล้วเราบอกแม่สักคำว่า "ขอบคุณค่ะที่ให้หนูเกิดมา"
ฉันว่าแม่ก็คงมีรอยยิ้มตอบกลับมาให้เราแน่นอน...
และแม่ก็คงลืมว่าในวันๆ นี้เมื่อหลายปีที่แล้ว
แม่เคยเจ็บปวดเพราะเรามากแค่ไหน
ฉันไม่รู้หรอกว่าแม่พูดกะยายว่ายังไง
แต่ฉันเชื่อว่ายายต้องยิ้มอยู่แน่ๆ...
ถ้าอย่างนั้นในวันเกิดของเรา นอกจากจะมีเค้ก มีของขวัญแล้ว
สิ่งหนึ่งที่เราจะต้องทำให้มี...ก็คือรอยยิ้มของแม่นะคะ

^^ จตุพร รักทุกคนค่า....
(11 พ.ค.2552)

The Curious Case of Benjamin Button

ทุกคนค้า...เคยดูหนังเรื่องนี้รึยัง
เป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่เกิดมาไม่ปกติเหมือนคนทั่วไป
เขาเกิดมาแล้วแก่เหมือนคนอายุ 80
ในขณะที่เราโตขึ้นเรื่อยๆ เขากลับเด็กลงๆ
ถึงแม้ว่าเขาจะแตกต่างจากเรา
แต่เขาก็ทำให้ฉันชื่นชมในตัวเขามาก
เขาทำให้ฉันรู้ว่า...ไม่ว่าเราจะเป็นอย่างไรก็ตาม
สิ่งสำคัญก็คือ...เราทำตัวของเราให้มีคุณค่าแค่ไหน
ทั้งมีคุณค่าต่อตัวเอง และมีคุณค่าต่อผู้อื่น
มันทำให้ฉันหันกลับมามองตัวเองว่า
ทุกวันนี้ฉันทำดีที่สุดรึยัง...
อยากให้ทุกคนดูนะ...
เรื่องนี้เป็นหนังไม่กี่เรื่องในรอบหลายๆ ปี
ที่ฉันรู้สึก "อิ่ม" เมื่อเดินออกมาจากโรง
(3 พฤษภาคม 2552)

ก้าวต่อไป

ฉันชอบคำว่า "ก้าวต่อไป" จัง มันทำให้ฉันคิดได้ว่า เมื่อเรายังมีลมหายใจอยู่...ทำไมต้องหยุดนิ่ง หยุดกับอดีต...ที่มันก็คืออดีต อดีตคงไม่ใช่สิ่งที่เราต้องใส่ใจ ปัจจุบันและอนาคตต่างหากคือสิ่งที่เราต้องคิดและใส่ใจกับมันให้มากๆ หลายเดือนที่ผ่านมามันคือช่วง "การเรียนรู้" ของชีวิต การเรียนรู้ที่ทำให้ฉันเติบโตขึ้นอย่างมากมาย และระหว่างการเรียนรู้ก็คือการที่ชีวิตฉันได้กลับเข้าไปใกล้กับใครๆ หลายคนที่รักฉันมากกว่าเดิม ฉันได้ใกล้ชิดกับแม่มากกว่าเดิม (จากที่ใกล้อยู่แล้ว) ช่วงที่แม่ไม่สบาย ฉันได้คำตอบให้ตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่สำคัญที่สุดในชีวิต...ที่ผ่านมาฉันได้ทุ่มเทเพื่อท่านมากพอรึยัง ฉันได้ใกล้กับเพื่อนๆ มากกว่าเดิม เริ่มจากเพื่อนๆ ตอนม.ปลาย ที่ทุกคนพร้อมกันเดินเข้ามา เดินมาอยู่ข้างๆฉัน ในวันที่แย่ที่สุด เพื่อนและน้องๆ สมัย ป.ตรี... ซึ่งทำให้ฉันรู้ว่าชีวิตมันคงแย่กว่านี้มากมาย...ถ้าเพียงแต่เราไม่มีเพื่อน โดยเฉพาะป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้างห้องฉัน และผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งผิดหวัง(อย่างหนัก)กับความรัก และอีกหลายๆ คนที่ยื่นมือมากอดฉันไว้ ในวันที่ฉันไร้สติ...ไม่รักแม้กระทั่งตัวเอง เพื่อนที่เรียนด้วยกัน ชีวิตฉันคงจะเหี่ยวเฉา ถ้าไม่มีเพื่อนกลุ่มนี้ และล่าสุดพวกเราเพิ่งไปเก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆ ให้ชื่นอกชื่นใจด้วยกันที่อัมพวา ความทรงจำในวันนั้นคือสิ่งที่มีค่ามากสำหรับฉัน คิดถึงเมื่อไหร่ก็มีรอยยิ้มได้เมื่อนั้น และกำลังใจที่สำคัญก็คือน้องสาวคนหนึ่ง.... คนที่ดื้อรั้นบ้าง(กับคนอื่น) แต่กับฉันเขาก็มีแต่ความจริงใจ ความห่วงใยส่งมาให้ฉันเสมอ และเราก็มีความฝันร่วมกัน ความฝันว่าสักวันเราจะได้ถ่ายรูปร่วมกัน ในร้านของเรา สุดท้ายอยากจะบอกว่า.... ฉันจะก้าวต่อไป ก้าวต่อไปพร้อมกับทุกๆ คน ขอบคุณกับสิ่งดีๆ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าฉันจะไม่ได้ก้าวเดินต่อไปคนเดียว ฉันจะมีใครอีกหลายๆ คนที่คอยอยู่ข้างๆ ฉัน เสมอ.... แล้วผู้หญิงคนนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง

ฉันคนเดิม

19 ธันวาคม 2551